[Λίγα λόγια την ποίηση της Πολυδούρη]
Η
Πολυδούρη κινείται ολόκληρη στην περιοχή του συναισθήματος και των
συναισθηματικών καταστάσεων, συνήθως γύρω απ’ τα δυο βασικά μοτίβα του έρωτα
και του θανάτου, διατηρώντας έναν ιδιαίτερα προσωπικό τόνο. Πληθωρική από την
αρχή σε συναισθηματισμούς, σε τρυφερότητα και γυναικεία ευαισθησία, φτάνει ν’
αγγίξει στο τέλος κάποιες δραματικές νότες και να μετριάσει στις καλύτερες
στιγμές της τις πολλές ρομαντικές κοινοτοπίες, τον μελοδραματισμό και την
κλαυθμηρή διάθεση, που τη χαρακτηρίζουν κατά ένα μεγάλο μέρος, για να
περιοριστεί οξύτερα στο ατομικό της δράμα.
Κώστας Στεργιόπουλος, 1980, Η Ελληνική Ποίηση. Η Ανανεωμένη Παράδοση.
Ανθολογία-Γραμματολογία,
Αθήνα: Σοκόλης, σελ. 422-423

